Als in de bloei van je leven het noodlot toeslaat

In gesprek met Wim Wisse, een bekend gezicht in de Hoeksche Waard en ver daarbuiten. Een man met een haast ontembare energie. Met tomeloze inzet zette, en zet hij nu nog steeds, initiatieven die de wereld een stukje mooier maken in de spotlights. Zo presenteerde hij jarenlang Sophia TV en Roparun TV. ‘Ik vond dat zulke belangrijke initiatieven, ik wilde dat daar meer aandacht voor kwam.’ Zijn verhaal staat symbool voor doorzettingsvermogen en laat zien hoe krachtig motivatie en wilskracht kunnen zijn, zowel voor hemzelf als inspiratiebron voor anderen.

Liefde voor de mensen om je heen

Wim: ‘Liefde voor de medemens gaat over meer dan alleen aardig zijn voor elkaar. Het raakt de kern van verbondenheid, empathie en zorg. In bredere zin betekent het dat we zien en voelen dat we allemaal deel uitmaken van hetzelfde verhaal. Dat jouw welzijn verbonden is met dat van de mensen om je heen. Ik geloof daarin! In mijn optiek maken we elkaar zo gelukkig, want liefde uiten naar mensen om je heen heeft ook een positief effect op jezelf. Door anderen te steunen, voel je meer zin, warmte en verbondenheid in je eigen leven. In het Sofia lieten we kinderen weer even kind zijn en lieten we ze even vergeten dat ze ziek zijn.’ Op de vraag waar deze liefdevolle hang naar zorgen voor anderen vandaan komt zegt hij glimlachend maar resoluut: ‘Ik weet het niet. Mijn vrouw vraagt het ook weleens. Maar ik weet het echt niet, het komt gewoon steeds weer op mijn pad.’

Voor de hersenbloeding

‘Bij Rotterdam Sportsupport had ik de baan van mijn leven. Ik was gebiedscoördinator van Charlois en IJsselmonde. Ik onderhield alle contacten en begeleide Rotterdamse sportclubs op wijkniveau van a tot z, van schaakvereniging tot honkbalvereniging tot het grote Feyenoord. In totaal waren het er zo’n 75. Bij problemen of als er hulpvragen waren, dan belden ze mij.’ Het doel van Rotterdam Sportsupport is dat verenigingen kunnen blijven ontwikkelen zodat Rotterdammers sportief en maatschappelijk mee kunnen doen. ‘Ik was het eerste aanspreekpunt en een belangrijke schakel tussen de sportvereniging en Rotterdam Sportsupport. Deze baan was me op het lijf geschreven’, zegt Wim en ik zie de twinkeling in zijn ogen bij de herinnering eraan.

Mijn arm hing nog slap langs mijn bovenlichaam

Het leven op z’n kop

Dan slaat het noodlot toe. Wim krijgt op 15 juni 2022, op de sportschool notabene, een zware hersenbloeding, -het soort waarvan slechts 10% het overleeft- waardoor zijn leven én dat van zijn vrouw Sherrie-Ann ingrijpend verandert. Hij belandt in een rolstoel, maar zet alles op alles om er weer uit te komen. ‘Al vijf dagen nadat ik in het ziekenhuis was beland, ging ik naar het revalidatiecentrum’, zegt Wim. Na elf weken intensieve revalidatie mag hij naar huis. ‘Maar’, zegt Wim, ‘ik was helemaal niet tevreden. Mijn arm hing nog slap langs mijn bovenlichaam.’ Om fit te worden gaat hij vervolgens drie keer per week naar de sportschool en bezoekt hij drie keer per week de fysiotherapeut. Hij staat op van zijn stoel en alleen als hij dan even stilstaat, verraadt zijn rechterarm dat zijn lijf niet meer meewerkt zoals hij zou willen, maar dat beperkt hem allerminst en terwijl hij een kop koffie voor me maakt, zegt hij: ‘Vanaf dag één heb ik me gefocust op wat nog wel kan, in plaats op de dingen die ik niet meer kon, dat leek me het meest logisch in de situatie.’ En dat heeft hem mooie dingen, waardevolle ervaringen en liefdevolle vriendschappen opgeleverd, zoals hij het zelf zegt. Hij wil nog graag benoemen dat Sherrie-Ann, zijn vrouw, zijn steun en toeverlaat is. Met trots zegt hij: ‘Zonder haar had ik het nooit zover geschopt, want ook haar leven stond volledig op z’n kop. Onze liefde en haar zorg, geduld, steun en toewijding hebben ervoor gezorgd dat ik sta waar ik nu sta.’

Ambassadeurschap(pen)

‘Vorig jaar werd ik benoemd tot ambassadeur van de Dirk Kuyt Foundation. Ik heb, op de door hen gesponsorde elektrische driewieler, de Roparun estafetteloop waarbij geld wordt ingezameld voor kankerpatiënten, zelfs meegefietst om zo een bijdrage te kunnen leveren in de ondersteuning van de lopers.’ Maar ook is hij ambassadeur van de invalidetribune van RBC, een Roosendaalse voetbalclub. ‘Inmiddels is deze tribune te klein’, zegt Wim. ‘Hoe tof is het dat ook mensen met een beperking of handicap even lekker kunnen genieten van een leuke pot voetbal.’ Door de positieve inzet van Wim, wordt er nu zelfs aan gewerkt om mensen met een beperking zelf te kunnen laten voetballen.

Stichting Dagje Uit Hoeksche Waard

Wim rolt door wie hij is en wat hij doet, van het een in het ander en heeft het bijna weer net zo druk als voorheen. ‘Stichting Dagje Uit Hoeksche Waard zet zich in om zoveel mogelijk leuke en ontspannende uitjes te organiseren voor kinderen en gezinnen uit de Hoeksche Waard die een steuntje in de rug verdienen. In Drievliet hebben we veel plezier en mooie herinneringen gemaakt. Ik werk graag mee op die momenten waarin het mogelijk wordt gemaakt om dagelijkse zorgen even te kunnen vergeten.’

Wim sluit af: ‘Het mooiste wat er is, is mensen blij maken, anderen inspireren, hoop geven en laten zien dat je nooit alleen staat, zelfs niet in zware tijden. You’ll never walk alone!’